دیشب باران قرار با پنجره داشت

روبوسی آبدار با پنجره داشت

یکریز به گوش پنجره پچ پچ کرد

چک چک...چک چک...چکار با پنجره داشت؟

امشب بارون میومد، این شعر رو هم به یاد قیصر و هم به خاطر بارون بی موقع امشب گذاشتم!

وای باران
شیشه پنجره را باران شست
از دل من اما چه کسی نقش تو را خواهد شست!
وای باران...!

این هم یه شعر دیگه!

عکس و متن حذف شد!

من(دکتر قلی) به احتمال زیاد به همین وبلاگ برمی گردم چون با وردپرس حال نکردم تا ببینیم بعد چه خواهد شد! در ضمن چرا از سرویس بلاگ اجنبی ها استفاده کنم؟هان؟ مگه بلاگ اسکای و بلاگفا چه شونه؟هان؟ در ضمن من استقلال رای دارم و حتی اگر رامین هم بره من نمی رم! راستی این استقلال هم داره می بره و ما رو خوشحال می کنه، از بارسلونا چه خبر؟ این سایپا هم که می بازه و ناراحت می کنه آدم نمی دونه وشحال باشه یا ناراحت! راستی از آسنال چه خبر؟

برایم دعا کنید که بتونم دعا کنم و با خدا آشتی کنم!

دوستان من اون یکی وبلاگم رو راه انداختم. با اینکه هنوز وت نکردم بهش سرو سامون بدم اما دیگه کلا رفتم به اون وبلاگ.

اگر مطلبی بود تو اون وبلاگ می ذارم. سر بزنید خوشحال میشم.

واقعا دل کندن سخته! این رو جدی می گم!

آدرس می دم حتما بیایید:

www.shabname.wordpress.com

این هم شعر خان ننه که خیلی دوسش دارم و هر بار که بخونم گریه می کنمو ترجمه هماز وبلاگ رن متولد ماکو هستش. این شعر رو تقدیم می کنم به مادر بزرگم(ننه) که خیلی دوسش داشتم؛ و به دوستم که باباییش تازه فوتیده! خدا رحمتش کنه! در ضمن این پست آخرمه!!

خان ننه ، هایاندا قالدین(خان ننه ، کجا ماندی)

بئله باشیوا دولانیم ( الهی دور سرت بگردم)

نئجه من سنی ایتیردیم ! ( افسوس که ترا گم کردم)

دا سنین تایین تاپیلماز ( نظیر تو پیدا نمیشود)

...
سن اؤلن گون ، عمه گلدی ( وقتی تو مردی ، عمه آمد)

منی گه تدی آیری کنده (مرا به دهی دیگر آورد)

من اوشاق ، نه آنلایایدیم ؟ ( من بچه ، از کجا می فهمیدم ؟)

باشیمی قاتیب اوشاقلار (بچه ها سرم را گرم کردند)

نئچه گون من اوردا قالدیم ( چند روزی آنجا ماندم)

...
قاییدیب گلنده ، باخدیم ( وقتی برگشتم ، دیدم)

یئریوی ییغیشدیریبلار ( رختخوابت را جمع کرده اند)

نه اؤزون ، و نه یئرین وار (نه خودت ، نه رختخوابت ، سرجایشان نیستند)

(پرسیدم : خان ننه ام کو ؟) هانی خان ننه م ؟ «سوروشدوم»

دئدیلر کی : خان ننه نی (جواب دادند : خان ننه را)

آپاریبلا کربلایه (به کربلا برده اند)

کی شفاسین اوردان آلسین ( تا شفایش را از آنجا بگیرد)

سفری اوزون سفردیر ( سفری دراز در پیش دارد)

بیرایکی ایل چکر گلینجه (یکی دو سال طول می کشد تا برگردد)
...
نئجه آغلارام یانیخلی (چنان گریه جگر سوز می کردم)

نئچه گون ائله چیغیردیم (چند روزی فریاد کشیدم)

کی سه سیم ، سینم توتولدو ( که صدا و سینه ام گرفت)

...
او ، من اولماسام یانیندا (وقتی من پیشش نباشم ، او)

اؤزی هئچ یئره گئده نمه ز ( به هیچ کجا نمی تواند برود)

بو سفر نولوبدو ، من سیز ( چه شده که به این سفر)

اؤزو تک قویوب گئدیبدیر ؟ ( خودش تنهائی گذاشته و رفته)

...
هامیدان آجیق ائده ر کن (در حالی که از همه قهر بودم)

هامییا آجیقلی باخدیم (به همه اخم و تخم کردم)

سونرا باشلادیم کی : منده (بعد شروع کردم که : من هم)

گئدیره م اونون دالینجا ( به دنبال او می روم)

...
دئدیلر : سنین کی تئزدیر ( گفتند : سفر تو زود است)

امامین مزاری اوسته (بر مزار امام)

اوشاغی آپارماق اولماز (نمی توان بچه برد)

سن اوخی ، قرآنی تئز چیخ (تو قرآن را بخوان و تمامش کن)

(سن اونی چیخینجا بلکی (تا تو تمامش کنی ، شاید

(گله خان ننه سفردن (خان ننه از سفر بازگردد
...
(ته له سیک روانلاماقدا (با عجله در حال ازبرکردن

(اوخویوب قرآنی چیخدیم (قرآن را خواندم و تمام کردم

(کی یازیم سنه : گل ایندی (که برایت بنویسم : حالا برگرد

(داها چیخمیشام قرآنی (دیگر قرآن را تمام کردم

(منه سوقت آل گلنده (وقتی برمی گردی ، برایم سوقاتی بیاور

(آما هر کاغاذ یازاندا (اما هر وقت که نامه می نوشتم

(آقامین گؤزو دولاردی (چشمان پدرم از اشک پر می شد

(سنده کی گلیب چیخمادین (تو هم که برنگشتی

(نئچه ایل بو اینتظارلا (چند سال با این انتظار

(گونی ، هفته نی سایاردیم (روز و هفته را می شمردم

(تا یاواش – یاواش گؤز آچدیم (تا به تدریج چشم باز کردم

(آنلادیم کی ، سن اؤلوبسن ! (فهمیدم که مرده ای

...
(بیله بیلمییه هنوزدا (بفهمی و نفهمی هنوزهم

(اوره گیمده بیر ایتیک وار (در دلم گمشده ای هست

(گؤزوم آختارار همیشه (همیشه چشمانم او را جستجو میکنند

(نه یاماندی بو ایتیکلر  (چه سختند این گمشده ها

...
(خان ننه جانیم ، نولیدی (خان ننه جانم ، چه می شد

(سنی بیرده من تاپایدیم (دوباره تو را پیدا می کردم

( او آیاقلار اوسته ، بیرده (دوباره روی آن پاها

(دؤشه نیب بیر آغلایایدیم (می افتادم و گریه می کردم

کی داها گئده نمییه یدین (تا بلکه نمی توانستی بروی)

...
(گئجه لر یاتاندا ، سن ده (شبها وقتی می خوابیدیم ، تو هم

(منی قوینونا آلاردین (مرا در آغوشت به خود می فشردی

(نئجه باغریوا باساردین (از جان و دل به آغوشم می کشیدی

(قولون اوسته گاه سالاردین (گاهی روی بازوهایت می انداختی
...
(آجی دونیانی آتارکن (در حالی که دنیای تلخ را رها می کردیم

(ایکیمیز شیرین یاتاردیق دو تائی (چه شیرین می خوابیدیم

(یوخودا ( لولی ) آتارکن (وقتی در خواب با گیش کردنم

(سنی من بلشدیره ردیم (ترا آلوده می کردم

(گئجه لی ، سو قیزدیراردین (شب آب گرم کرده

(اؤزووی تمیزلیه ردین (خودت را تمیز می کردی

(گئنه ده منی اؤپه ردین (باز هم مرا می بوسیدی

(هئچ منه آجیقلامازدین (هیچ دعوایم نمی کردی

 ...
(ساواشان منه کیم اولسون (هر کس دعوایم می کرد

(سن منه هاوار دوراردین (از من حمایت می کردی

(منی ، سن آنام دؤیه نده (هر وقت مادرم مرا می زد

(قاپیب آرادان چیخاردین (از چنگ او می قاپیدی

...
(ائله ایستیلیک او ایسته ک (آن علاقه و دوست داشتن

(داها کیمسه ده اولورمو ؟ (آیا در کس دیگر پیدا می شود ؟

(اوره گیم دئییر کی : یوخ – یوخ (دل من می گوید : نه نه

(او ده رین صفالی ایسته ک (آن علاقه عمیق با صفا

(منیم او عزیزلیغیم تک (همانند دوران عزیزی من

(سنیله گئدیب ، توکندی (همراه تو رفت و تمام شد

...
(خان ننه اؤزون دئییردین (خان ننه خودت می گفتی

(کی : بهشت ده ، الله (که : خدا در بهشت

(وئره جه ک نه ایستیور سن (به تو هرچه می خواهی خواهد داد

(بو سؤزون یادیندا قالسین (این حرفت را به خاطر داشته باش

(منه قولینی وئریبسه ن (وعده اش را به من داده ای

...
(ائله بیر گونوم اولورسا (اگر چنان روزی داشته باشم

(بیلیرسن نه ایستیه رم من ؟ (می دانی از خدا چه می خواهم من ؟

(سؤزیمه درست قولاق وئر : (به حرفم خوب گوش کن

(سن ایله ن اوشاخلیق عهدین (دوران کودکی را در کنار تو

(خان ننه آمان ، نولیدی (خان ننه وای چه می شد

(بیر اوشاخلیغی تاپایدیم (دوران کودکی را پیدا می کردم

(بیرده من سنه چاتایدیم (دوباره به تو می رسیدم

(سنیلن قوجاقلاشایدیم (دوباره بغلت می کردم

(سنیلن بیر آغلاشایدیم (با تو می گریستم

(یئنیدن اوشاق اولورکن (در حالی که دوباره کودک می شدم

(قوجاغیندا بیر یاتایدیم (در آغوشت می خوابیدم

(ائله بیر بهشت اولورسا (اگر چنان بهشتی وجود داشته باشد

(داها من اؤز الله هیمدان (دیگر من از خدایم

(باشقا بیر شئی ایسته مزدیم (چیز دیگری نمی خواستم

تبریز – شهریار در هفتاد سالگی فروردین 55

شعر بهجت آباد خاطره سی که زحمت کشیدم و تن شهریار رو تو گور لرزوندم و ترجمه کردم! اما خوب در نیومد چون هم تورکیم ضعیفه و هم فارسیم!

بهجت آباد خاطره سی(خاطره بهجت آباد)

اولدوز سایاراق گوزله میشم هر گئجه یاری(هر شب با شمارش ستارگان چشم انتظار یار بودم)

گئج گلمه ده دیر یار یئنه اولموش گئجه یاری(قصد بر دیر آمدن دارد و شب از نیمه گذشت)

****

گؤزلر آسیلی یوخ نه قارالتی نه ده بیر سس(چشمها ناامید؛ نه کورسویی و نه صدایی)

باتمیش گولاغیم گؤرنه دؤشور مکده دی داری(...............................)

****

بیر قوش آییغام! سویلیه رک گاهدان اییلده ر(پرنده ای می گوید که بیدارم و هر از گاهی آوازی می خواند)

گاهدان اونودا یئل دئیه لای-لای هوش آپاری(اما آن هم با لالایی باد به خواب می رود)

 ****

یاتمیش هامی بیر آللاه اویاقدیر داها بیر من(همه خوابند، تنها من بیدارم و دیگر خدا)

مندن آشاغی کیمسه یوخ اوندان دا یوخاری(از من پایینتر و کوچکتر و از او  هم والات رو بزرگتر کسی نیست)

 ****

قورخوم بودی یار گلمه یه بیردن یاریلا صبح(ترسم که یار نیاید و ناگهان صبح شود)

باغریم یاریلار صبحوم آچیلما سنی تاری!(زندگیم نابود می شود، ای صبح تو را به خدا آغاز مشو)

 ****

دان اولدوزی ایسته ر چیخا گؤز یالواری چیخما(ستاره سحرگاهی فصد طلوع دارد؛ چشمها ملتمس که طلوع نکن)

او چیخماسادا اولدوزومون یوخدی چیخاری(حتی اگر آن هم طلوع نکند، ستاره بخت من طلوع نخواهد کرد)

 ****

گلمز تانیرام بختیمی ایندی آغارار صبح(نخواهد آمد، اقبالم را خوب می شناسم. کم کم سپیدی سحر دیده خواهد شد)

قاش بیله آغاردیقجا داها باش دا آغاری( با سفید شدن ابروان، موی سر هم سفید می شود)1

 ****

عشقین کی قراریندا وفا اولمیاجاقمیش(در قاموس عشق که قرار نبوده وفا باشد)

بیلمم کی طبیعت نیه قویموش بو قراری؟(نمی دانم که چرا روزگار چنین تقدیری رقم زد ؟)

**** 

سانکی خوروزون سون بانی خنجردی سوخولدی(بانگ واپشین خروس مانند خنجری بر من فرود آمد)

سینه مده أورک وارسا کسیب قیردی داماری(اگر در سینه دلی داشتم با آن خنجر نابود شد)

**** 

ریشخندله قیرجاندی سحر سویله دی: دورما(صبح با پوزخندی و کرشمه ای گفت: بر نخیز)

جان قورخوسی وار عشقین اوتوزدون بو قماری(در عشق خطر جان هست، در این قمار تو بازنده شدی)

 ****

اولدوم قره گون آیریلالی او ساری تئلدن(در فراق آن گیسو طلا روزگارم تیره و تار شد)

بونجا قره گونلردی ایدن رنگیمی ساری(از این پس روزگار سیاهم است که رنگ رخسارم را طلایی خواهد کرد)

 ****

گؤز یاشلاری هر یئردن آخارسا منی توشلار(اشک چشمانم از هر سو مرا در بر گرفت)

دریایه باخار بللی دی چایلارین آخاری( مسلم است که رودها به سمت دریا می روند)

 ****

از بس منی یاپراق کیمی هیجرانلا سارالدیب(از بس که مرا با فراق خود آزار داد و رنگ چهره ام را زرد کرد)

باخسان اوزونه سانکی قیزیل گولدی قیزاری(اگر به چهره اش نگاه کنی از شادی همچون گل سرخ شده است)

 ****

محراب شفقده ئوزومی سجده ده گؤردوم(دسحرگاه خود را در حال سجده در محراب یافتم)

قان ایچره غمیم یوخ اوزوم اولسون سنه ساری(با وجود خون دل بسیار باز غمی ندارم اگر به سمت تو روی کنم)؟؟؟؟

 ****

عشقی واریدی شهریارین گللی- چیچکلی(عشق شهریار همچون گلستانی بود)

افسوس قارا یل اسدی خزان اولدی بهاری(افسوس که باد پاییزی وزید و  بهارش خزان شد)

امروز به احتمال زیاد آخرین پست ها رو تو این بلاگ می ذارم.

یکی از این پستهای آخری مربوط میشه به مرحوم(شهید)صمد بهرنگی؛ مردی که در دوران خفگان پهلوی و شرایطی که در آن دوران برای ملت های تحت ستم رژیم نژاد پرست پهلوی بوجود آمده بود به خوبی درخشید و با وجود عمر کوتاه خود شهره خاص و عام شد.

در این پست بخشی از نامه های صمد به سیروس طاهباز و اظهار نظرهای مختلف را درباره او می نویسم که در کتاب«صمد بهرنگی و ماهی سیاه دانا، به کوشش سیروس طاهباز» ذکر شده است!

سیروس: «چند بار به جد از او خواستم او که به ترکی فکر می کندو بعد به فارسی ترجمه می کند و می نویسد، چرا اصلا به یکباره به ترکی نمی نویسد. می گفت، و راست هم می گفت که نمی گذارند چاپ شود و به این ترتیب از بین می رود. رژیم شاه ز چاپ هر مطلبی به زبان های ترکی و کردی هراس جنون آمیزی داشت».

بخشی از نامه صمد به سیروس: جات خالی تو دهی کار می کنم و بد هم نیستم. اگر خوش داری کمی وصفش را بکنم. این را هم بدان که درست یک ماه است که سر کار برگشته ام. مدرسه دو تا اتاق است وسط بر بیابان. کنار راه. به  فاصله دویست سیصد _ یا بیشتر _ متر با ده. دکتر دیده اش. من هستم و معلمی که هنوز معتقد است باد فرشته است و دو بال دارد. دو تا کلاس اول و سوم را من درس می دهم ، دو تا کلاس دوم و چهرم را هم او درس می دهد. با بچه ها خیلی اخت شده ام. یعنی این عادت من است. شاید ندانی که تو کلاس هایی نظیر کلاس های من بچه ها زود ضرطه می دهند. پیسیدارلار. من هر وقت بوی ناهنجار گوشخراش بشنوم رک و راست می گویم: اوغلان بورا باخون گوروم، اله بیر گینه بیر نفر پیسیتدی. کیمدی دورسون آیاغا گتسین قارنین بوشالتسین. بچه ها، خرابکار را زود لو می دهند. یک حرف بگویم و باور کن اما گریه نکن. شاگردان من حتی گاهی بلد نیستند که حس کنند حالا وقت است که به مستراح بروند. من بی هیچ رو دربایستی بهشان یاد می دهم که چطور آدم ها حس می کنند که وقت قضاء حاجت است. البته بهشون نمی گویم که ضرظه ندهید. فقط می گویم این کارها را در بیرون بکنید. آخر رطب خورده منع  رطب چون کند. بیز ئوزوموز بویوک اوسدوراخچیلاردانیخ و پیرو  مکتب اسدوراخیسم. این حرف ها را می زنم که مرا آنطور که هستم بشناسی و اگر دوست داشته باشی ام، واقعیتم را وست داشته بشی. باور کن گاهی می شود که آدم فقط با ضرظه دادن است که دلخوش است. اما این را هم بدان که من همیشه یوموروق هستم قیر از «گاهی» که فقط آدم باید صرطه بدهد که دلخوش باشد. ما چند نفری که هستیم در بیشتر جاها ضرطه می دهیم. تو خیابان، بازار، دفتر مدرسه و... لاطائلات شد؟ باشد.^۱

مرگ صمد: بهرنگی همراه دوستش برای گردش کنار «آراز» رفته بود و خواسته بود تنی به آب بزند و چون شنا بلد نبود، غرق شده بود! جلال آل احمد مرگ بهرنگی را مشکوک دانسته بود، بلایی که دو سال بعد سر خودش آمد. اما حرف بهروز دولت آبادی برایم حجت بود که مرگ او را طبیعی گفته بود.

هست شب

هست شب، یک شب دم کرده و خاک

رنگ رخ باخته است.

باد نو باوۀ ابر، از بر کوه،

سوی من تاخته است.

هست شب، همچو ورم کرده تنی گرم در استاده هوا

هم از این روست نمی بیند اگر گم شده ای راهش را.

با تنش گرم، بیابان دراز،

مرده را ماند در گورش تنگ.

به دل سوختۀ من ماند،

به تنم خسته که می سوزد از هیبت تب!

هست شب، آری، شب.

گئجه دور

گئجه دور، دملنمیش توپراق

رنگی یوزدن قاچمیش.

یل _ بولوتدان تؤرمه _ داغدان

یوگوروب اوسدومی آلمیش.

گئجه دور. شیش گتیره ن جان کیمی دورموش هاوا چوخدا ایسدی

اله بوندان دی ایه سچمیه بیر ایتگین آدام ئوز یولونو.

ایسدی جانلا چؤل سونسوز

ئولو دور دار گوردا.

اوره گیمدور یانمیش.

بویونان تب ایچره یورقون بدنیمدور.

گئجه دور. باخ، گئجه دور.

۱. این عادت ما ترکهاست که همیشه همه زندگیمون رو کف دست دوستامون می ذاریم. این شاید از سادگی بیش از حد ما باشه. ولی من هم اعتقاد دارم که اطرافیان باید تو رو اونجور که هستی بشناسن.

کلیپ «بچه بازی» و دیگر هیچ!

دیدن دختر و پسری که با خوشبینی زیاد می توان تصور کرد که هفت سال دارند و نه کمتر و امیدوار به اینکه سن بیشتری نسبت به آنچه تو حدس زده ای، دارند و یا حتی امیدوار به اینکه آنچه دیده ای واقعیت ندارد! شاید وحشتناک تر از دیدن تصاویر کشتن انسان ها، دیدن کودکانی است که دز این سن در کنار هم لباس از تن بیرون می آورند و ...! تعجب می کنم که اینها از کجا چنین چیزهایی را می دانند. تعجب از اینکه چگونه فیلم گرفته اند و چه کسی چنین شکار لحظه هایی کرده است!! و مطمئنا با با غرور اقدام به پخش چنین فیلمی کرده است.

....

من آدم پاکی نیستم اما تا 12سالگی هیچی از این چیرها نمی دونستم البته در مدرسه همجنس بازی زیاد بود اما پیگیر نبودم. نمی دونستم که وسیله ای برای تولید مثل و بقای نسل هست، فکر می کردم صرفا نوعی تفریحه! وقتی که فهمیدم قضیه چی بوده باور نکردم، واقعا این کار رو زشت می دونستم و فکر می کردم که بچه دار شدن دست خود آدم نیست و یهو پیش میاد یا نهایتا زن و شوهر دعا می کنند و بچه دار میشن!! برام اصلا قابل باور نبود!!!! بگذریم.

هرچی این رامین... می گه بیخیال شو و این چند روزه باقیمونده عمر رو به عشق و حال بگذرون میگم نه!! من چه جوری می تونم ساکت باشم و حرفی نزنم در حالی که می بینم تو رسانه ملی دارن فساد رو ترویج میدن!! اونهم در برنامه کودک!

اون روز من بیکار بودم و داشتم کارتون می دیدم! کانال۲ رامکال نشون می داد، اون قدیما رامین از رامکال خوشش میومد چون شبیه اسمش بود. داستان این بود که خرس رفته بود تو اتاق یکی از مسافرها! زن و شوهر تنهایی با هم اومدن تو اتاق، بعد می دونید چی شد؟ زن رفت نشست رو کاناپه. مرد میدونید چی کار کرد؟ سرپا وایساده بود!(تا اینجا مشکل نداشت) بعد خرسه اومد سرش رو گذاشت رو پای زنه! من اینجا هم تساهل و تسامح به خرج دادم گفتم که خرسه هم سنش کمه و هم ماده هست! اما یهو زنه جیغ کشید(فهمیدم که نر بوده) و پرید تو بغل شوهرش!!!! فکرشو بکنید. زنه شوهرش رو بغل کرده بود! من از شرم نمی دونستم چی کار کنم، چند باری سرفه کردم و یالله گفتم انگار نه انگار همچنان در بغل هم بودند! من نمی دونم چی بگم! تو برنامه کارتون آشکارا دارن ترویج فساد می کنند! مگه زن و شوهر هم همدیگر رو بغل می کنن؟ گیرم حالا خبطی کردن و بغل کردن، حتما باید تو کارتون نشون بدید و ذهن بچه ها رو آلوده کنید؟ این سیما نمیگه که بچه ها به پدر مادرشون شک می کنن؟ اون وسط یکی غیرتی بشه باباش رو بکشه چی؟ این سیما نمیگه با این کار تو ذهن بچه ها جا میفته که در آینده می تونند زن یا شوهرشون رو بغل کنند؟

خدا رو شکر که این قسمت رو موقعی که بچه بودم ندیدم!

تازه فهمیدم که چرا خواهر فاطمه رجبی چرا انقد به سیما گیر داده!! من این واقعه رو خدمت همه مسلمانان تسلیت می گم!!

خواهر ناز کوچولو

چشماتو از ترس نبند
گریه نکن جونم بخند
داداش کنارت میمونه
برات لالائی میخونه
قصه بخوای میگم برات
بخواب پیش عروسکات
شبا درازن عمر کوتاه
همدم همیم ما دو تا
خواهر ناز کوچولو
دیگه نترسی از لولو
گریه نکن ابرا سیاس
برات میگن مامان کجاست
مامان تو خونه خداس
دست ما از اونجا کوتاس
سر نخ بادکنکت
واسه مامان نامه میدیم
میگیم اذیت نداریم
مامان بیا که خوب شدیم
خواهر ناز کوچولو
دیگه نترسی از لولو
بیا دو تا بال قشنگ
از کاغذای رنگارنگ
برای هم درست کنیم
با همدیگه پر بزنیم
بپرسیم از پرنده ها
مرغ سپید زاغ سیاه
خدا کجا خونه داره
مامانو بینیم دوباره
خواهر ناز کوچولو
دیگه نترسی از لولو

این وبلاگ روزهای آخر خودش رو سپری می کنه قراره یه وبلاگ جدید بزنم، البته زدم قراره که فعالیت کنم!

این روزهای آخر فقط می خوام از احساس بنویسم و هر چی مطلب بذارم درباره خود و علائقم باشه! به عبارت صحیح تر گور بابای سیاست و ایضا زندگی!(البته آدمای بی ادب یه چیز دیگه می گن اما من همون گور بابا می گم!!

ِYAKAMOZ یاکاموز

رادیو دویچه وله گزارش داد: انستیتوی روابط خارجی آلمان در ماه اوت کلمه ترکی "یاکاموز" را به عنوان "زیباترین کلمه جهان در سال ۲۰۰۷" معرفی کرد. واژه‌های "هولو" و ‌"ولنگتو" دوم و سوم شدند. روز ۲۷ اکتبر از برندگان در برلین تقدیر می‌شود.

تابستان امسال مسابقه‌ای با عنوان "زیباترین کلمه در جهان" توسط انستیتو‌ی روابط خارجی آلمان در اشتوتگارت برگزارشد. هیئت داوران از بین حدود ۲۵۰۰ کلمه ارسال شده، کلمه‌ی "یاکاموز"  (yakamoz) ، به معنای "انعکاس ماه در آب" را انتخاب کرد.

در این مسابقه نزدیک به ۶۰ کشور شرکت داشتند.

البته به معنای فانوس دریایی هم هست!

آفرین به من! آفرین به انتخاب من و آفرین به این حسن سلیقه که همیشه بهترینها رو انتخاب می کنم!

به من تبریک بگید!! هر کی تبریک نگه ...ره!!!